Ağzımızdan çıkan her şeye dikkat etmeliyiz gerçekten.
5 Şubat’ta, masum kelimesinin battaniye altındaki o görüntüsüne bakarken aklıma ikonik bir film geldi ve o meşhur repliği yazdım:
“Ölü insanlar görüyorum… ve bundan haberleri yok.”
Sabaha karşı annem uyandırdı.
“Ece kalk… Ece kalk…
9 şehir yıkıldı. Çok insan öldü.”
Kalktım.
Gördüklerime, yaşanan acıya inanamadım.
Öylesine, haber almak için Facebook’a girdiğimde, yazdığım o cümle hâlâ oradaydı.
Ve ben o an şunu fark ettim:
Buna vesile olmak değil…
Sanki önceden hissetmiş gibi olmak bile, yok saymak isteyeceğim kadar büyük bir yüktü.
Ertesi gün gerçekten binlerce insan öldü.
Saçma gelebilir bu bende bir sorumluluk yarattı.
Devletin başındakiler bu acıyla ilgili hiçbir sorumluluk hissetmeden yollarına bakarken,
ben…
kendi küçücük dünyasında yaşayan, ufacık bir nokta kadar varlığı olan biri olarak, acayip büyük bir sorumluluk hissettim, biliyor musunuz?
İşte bunun adı kolektif bilinç.
Kendime döndüm ve sordum:
“Ben ne yaptım?”
“Niye böyle bir cümle kurdun?”
“Bu nereden esti aklına?”
“Daha güzel, daha onarıcı bir şey yazamaz mıydın?”
“Ölü insanlar görüyorum ama bundan haberleri yok” demiştim.
Evet…
yoktu.
Ve bu cümleye bugün hâlâ takılı kalmam çok acayip bir duygu.
Çünkü o insanlar hâlâ konteyner kentte.
O insanlar hâlâ acının içinde.
O gün yaşanan haksızlıkları, pislikleri konuşmak bile istemiyorum.
Ama devletin başındakiler hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam ederken, benim hâlâ tek bir cümleyle yüzleşiyor olmam…
işte bu da başka bir çarpıklık.
“Ben neyim ki?” dedim kendime.
Koca dünyanın içinde, zararsız, kendi hâlinde, iç dünyasında yaşayan biri.
Ama hayat bana çok sert bir şey öğretti:
Kendini küçücük sanıyor olman, kurduğun cümleleri küçültmüyor.
O günden sonra hiçbir şey için kötü bir cümle kurmamaya karar verdim.
Hep daha olumlu, hep çoğalmayı hatırlatan, hep birleştiren, hep tek bir iradeyle birlikte olabilmeyi çağıran cümleler kuruyorum.
Hollywood repliklerini tekrarlamak çok da iyi bir fikir değilmiş.
Bunu da öğrenmiş oldum.
Hepsinin canı cehenneme.
Çok üzgünüm.
