Dedikodu sevmem.
Ama olanı biteni bilmeden de duramam.
Zaten herkes böyle başlar. Dedikodu, “Ben aslında karışmam ama…” cümlesiyle doğar. O cümle kuruldu mu, bilin ki artık olaylar karışacak, masumiyet kaçacak, birinin hayatı sezona bağlanacaktır.
Dedikodu, boş vakitlerin olimpiyat sporudur. Oturulur, çaylar doldurulur, biri derin bir nefes alır ve bombayı bırakır:
“Duymuş muydun?”
Duymadıysanız çok şanslısınız, çünkü birazdan hiç bilmediğiniz insanların hayatı hakkında uzman görüşü alacaksınız. Hem de ücretsiz.
En güzel tarafı şu: Dedikodu asla tek başına yapılmaz. En az iki kişi gerekir; biri anlatır, diğeri “Yok artık!” der. Bu cümle, anlatıcıyı motive eder. Çünkü “yok artık” duyulmuşsa hikâye doğru yoldadır. Detaylar bu noktadan sonra uydurulabilir, kimse fark etmez.
Dedikodu, gerçeklerle yetinmez. Gerçekler sıkıcıdır. Ona biraz niyet, biraz ima, bolca da “bence” eklemek gerekir. “Kesin bilerek yaptı”, “bana sorarsan bu işin altında bir şey var” gibi cümleler, dedikodunun baharatıdır. Baharatsız dedikodu, tatsız çorba gibidir.
İşin ironik kısmı şu: Dedikodu yapanlar genelde “Ben kimseyi yargılamam” diyenlerdir. Hayatlarının geri kalanında da kimseyi yargılamazlar… Sadece anlatırlar. Hem de hâkim edasıyla. Karar verirler ama adı yargı değildir, “yorumdur”.
Bir de dedikodunun vicdanlı versiyonu vardır:
“Yazık ya ama…”
Bu “ama”, bütün günahları siler. Artık her şey serbesttir. Çünkü üzülüyorduk ya, o yüzden anlattık.
Aslında dedikodu biraz da kendimizi eğlendirme yöntemidir. Kendi hayatımız durağansa, başkasının hayatı lunapark olur. Kendi sorunlarımızı çözmek zahmetli geldiğinde, başkasınınkini çözmüş gibi yaparız. Üstelik sonucu bizi hiç bağlamaz, ne güzel.
Ama küçük bir gerçek var: Bugün yanında dedikodu yapılan, yarın hakkında dedikodu yapılan olur. Çünkü dedikodu sadık değildir; ortam değiştirir, adres günceller.
O yüzden dedikodu yaparken dikkat.
Ağzınızdan çıkan cümleler geri dönmez ama aynı hikâye, farklı isimle bir gün size dönebilir.
Ve o gün “Ben aslında sevmem ama…” demek hiçbir işe yaramaz.
