Çocukluğumun arşivi amcam..

Bazı yaşlı insanlarda çocukluğunuz saklıdır. O İnsanlarla konuştuğunuz zaman yer, yer kopuk film şeridi gibi çocukluk karelerini hatırlarsınız.. Çocukluğunuzun arşividirler.. O insanlardan biri de amcamdı.
Ölüm ve hayat el ele dolaşır ve bir gün ölüm hayattan elini çekiverir ve ‘hoşçakal’ der.
Dün cenaze töreni için Manisa’ya gittiğimde arabadan iner inmez gözüme çarpan ilk şey amcamın evinin kapısına konan ayakkabılarıydı. ‘Hayat’ denen yolda yılarca yürümüşlüğün yorgunluğu, bitkinliği vardı. Fakat bir o kadar da temiz kalması, dik durabilmesi için parlak, tertemiz bakılan dünyanın ve bedenin ağırlığını taşıyan bir çift ayakkabı..
Eve girdiğimde askıda kalmış hırkası, sürekli hatıraları anımsatıyordu..
Amcamın kızı Sevgi ablam gözlerinden yaşlar süzülerek konuşurken “Sipil, amcana hakkını helal et diyemedim. Son söz olduğunu bildiğim için ağzımdan çıkıp ona konduramadım, ama amcanı biliyorsun mesafeli jenerasyon farkı babalarından sevgi için bile çekinilir söylenemez biliyorsun. En sonunda Baba ben seni çok seviyorum biliyor musun? Dedim” şeklinde anlattı son dakikalarını. Amcam da gülümseyerek “ben de seni çok seviyorum” karşılığını vermiş.

Son sözler seni seviyorum. Ne olur yaşarken söyleyin sevdiğiniz insanlara.. Dünya kalıcı, bizler geçiciyiz. Sevgi ise mekan, zaman tanımayan ebediyen bizde kalacak yaşayacak olan tek şey. Ben çocukluğumun arşivi canım amcamı, Sevgi Abla da canı babasını kaybetti.
Hatırası aziz, mekanı cennet olsun.
Galiba en güzel tanımı Eşkıya Filmi’nde Şener Şen (Baran) yapmıştı. Ölümden korkan Cumali’ye öyle güzel anlatmıştıki ölümü.
-“çok korkuyorum Eşkıya, beni bırakma.Çok korkuyorumçok…
-Korkma.
-Sadece toprağa gideceksin. Sonra toprak olacaksın. Sonra sularla birlikte bir çiçeğin bedenine yürüyeceksin. Oradan özüne ulaşacaksın. Çiçeğin özüne bir arı konacak. Belki; belki o arı ben olacağım…”